• Menu
  • Menu
Traveling with a mental disorder

Reizen met een psychische stoornis | Mijn Verhaal

Veel mensen houden van reizen. Ze houden van de adrenaline dat het reizen hun oplevert, de nieuwe plaatsen en mensen ze zullen ontdekken en hoe reizen letter en figuurlijk hun grenzen kan verleggen. En dan heb ik nog niet gesproken over het eten van dat land (moest je een foodie zijn). Dit alles -en nog veel meer, zorgt ervoor dat mensen reizen als hun lievelingshobby zien. Ik behoor tot de meerderheid, en houd dus ontzettend veel van alles wat met reizen te maken heeft. Alleen moet ik bij iedere stap nadenken of het wel de juiste is, moet ik mezelf kunnen herpakken als ik angstig in een hotelkamer zit en moet ik het positieve ervan in kunnen zien wanneer ik terug naar huis wil. Dat is reizen met een psychische problematiek héél erg samengevat.

Stockholm City Hall Sunset

Ja; ik vind dat reizen me helpt

Wanneer ik thuis zit met rode ogen, een bang hart en vragen waar zelfs het boek “1 vraag per dag” niet van kan winnen, lijkt het wel de beste oplossing om te reizen. Volgens mij biedt reizen op elke vraag het juiste antwoord. Al weet ik dat reizen me niet volledig van mijn mentale stoornis kan en zal helpen. In ieder geval kan het me wel veel positieve gevoelens brengen en het besef dat hoe hard dit leven ook is, er toch wel goede momenten zijn.

Zo denk ik in de meeste gevallen alvorens de reis begint. Met mijn rode ogen van het te veel huilen, zoek ik naar de beste plaatsen om naartoe te reizen. Wanneer mijn voorkeur op een land valt en ik alles eerst heel grondig heb onderzocht, beslis ik dan om met een nog banger hartje de reis te boeken. Noem me afhankelijk of niet, maar dit doe ik nooit zonder eerst raad te vragen aan anderen. Mijn ouders, mijn zussen en soms wel vrienden; zij bieden me die raad om wel of niet op reis te gaan. Ik laat me hier sterk in beïnvloeden, en soms kan het ook zijn dat ik een hele reis afblaas voor die personen.

Wanneer ik op reis vertrek

In uitzonderlijke gevallen ga ik op reis met of zonder iemand. Ik probeer alles zo gedetailleerd mogelijk te plannen, want enkel zo voel ik me veilig. Reizen met een psychische stoornis is bijzonder moeilijk. Dus ik ben liever voorbereid op alles dan op niets. De dagen net voor mijn reis begin ik alles in vraag te stellen: Doe ik hier wel goed aan? Denk ik wel aan anderen? Ontsnap ik uit de realiteit? Alle vragen dat ik me maar kan inbeelden springen in mijn hoofd rond, zoals paddestoelen die uit de grond komen.

Wanneer ik op reis ga voel ik me anders. Helemaal niet de “depressieve Sanne” die iedereen gewoon is. Ik voel me juist blijer, sterker en energierijker. Wanneer ik een luchthaven binnenstap, voelt het alsof ik thuiskom. Het voelt alsof ik weer kan ademen wanneer ik een nieuwe plaats kan ontdekken. Het doet gewoon goed.

Traveling with a mental disorder Xi'An

Hoe reizen écht aanvoelt

Maar dan, wanneer ik even (misschien wel vijf tellen) tot rust kom, voel ik het nare gevoel weer terugkeren. Indien ik voor welgeteld twee seconden neerzit, denk ik weer aan al het negatieve in mijn leven. En dat is moeilijk. Reizen wordt dan moeilijk, want je kan onmogelijk 24/7 reizen zonder te rusten. Dat gaat niet en dat zal voor altijd onmogelijk zijn. Ik neem wel medicatie in, maar niets kan me beschermen tegen mijn eigen gedachten. Helemaal niets.

Dus ik sta weer recht, ik ga volop terug ontdekken, stappen tot zover ik kan en lachen met alles wat me blij of veilig doet voelen. En dan voel ik me weer de gelukkigste persoon op deze aardbol. Net zoals alles, heeft het positieve ook een negatieve kant. Door mezelf uit te putten, voel ik de vermoeidheid opkomen. En dat maakt me bang. Ik wil immers alles ervaren, en niets missen. Dat is echter niet de belangrijkste reden waarom ik wakker wil blijven: wie slaapt kan z’n eigen niet beschermen.

Toch val ik in slaap (ik behoor tot de minderheid dat kan slapen ook al heb ik depressieve gevoelens, angsten en suïcidale gedachten) en word ik weer wakker met een fris hoofdje: klaar om weer wat nieuws te ontdekken. Hoe langer ik op reis ben, hoe beter ik me op het einde voel. Het is een soort proces. Eerst voel je je miserabel en van zodra je het reizen onder de knie hebt, is het zó verslavend leuk dat je het de rest van je tijd wilt doen.

Reizen met een psychische stoornis

Het is een tegenstrijdigheid, dat reizen. Enerzijds wil ik het 24/7 doen omdat het me buitengewoon gelukkig maakt. Anderzijds besef ik dat het me ook uitgeput kan maken. En dan heb ik nog niet gesproken over dat gevoel als ik terug thuiskom na een reis. Dat irritante, nog depressiever gevoel dan depressie in het algemeen. Dat gevoel dat wat je hebt overwonnen op reis, dat dit weer aan het wegebben is. Dat alles waar je zo hard voor hebt gevochten, nu stilletjes aan weer aan het wegvagen is.

Reizen met een psychische stoornis is extreem moeilijk. Maar gelukkig voor diegene die willen reizen met een psychische stoornis is het niet onmogelijk. Alles is mogelijk van zodra je erin gelooft. En ik geloof dat reizen met een psychische stoornis deze irritante last wat kan verzachten. Helaas kan het reizen niet alles wegnemen, maar het kan wel negatieve gevoelens laten vervangen door positieve. Dat is volgens mij een doel waard om voor te gaan.

Traveling with a mental disorder

Share this:
Sanne Grieten

Sanne Grieten is de reis blogger van Mostly Abroad. Net zoals elke reis blogger houdt ze ontzettend veel van reizen en nieuwe plaatsen ontdekken. Daarnaast vecht ze ook iedere dag met haar geestelijke gezondheid. Om het taboe te doorbreken, schrijft ze hier ook regelmatig over.

View stories

Leave a reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *