• Menu
  • Menu

Psychische Stoornis | Mijn Verhaal

Ze zeggen dat pijn je sterker maakt. Een belletje zou moeten rinkelen als ik je zeg dat wat je niet doodt, je sterker maakt. Dat is ook nog zo’n manier om het te zeggen. Ergens begrijp ik er de ballen van. Hoe kan iets zo fragiel maar robuust je persoonlijkheid veranderen. Begrijp me niet verkeerd, maar mij heeft het letterlijk kapot gemaakt. Slechte knieën, een slechte maag, een geheugen waar zelfs nog een garnaal van kan winnen, armen en benen die getekend zijn voor de rest van mijn hele leven en een hart dat -figuurlijk wel te verstaan- zo zwaar weegt als duizend liter water en bij elke gebeurtenis ineenkrimpt alsof je op een Lego-blokje trapt. Dat doet pijn met een mens. Het breekt je af, laat je verbijsterd achter en geeft je 9 kansen op de 10 een psychische stoornis.

Psychische stoornis in Stockholm

Een korte introductie

Laat me mezelf weer introduceren: mijn naam is Sanne Grieten. Ik ben 21 jaar oud, en ze zeggen dat ik Borderline heb. De dood en ik zijn vrienden, we kennen elkaar al een paar jaar en zijn sindsdien onafscheidelijk. Je zou onze vriendschap niet als iets positiefs omschrijven. Ik word er net onzekerder, droeviger, banger en lelijker van. Iets anders leuk vinden? Laat ons zeggen dat de dood jaloers is. Plezier maken? Dan voelt ‘ie zich serieus buitengesloten. Maar kom, het is de oudste vriend dat ik ken en hoe ironisch het ook klinkt, het wil niet dat we voor altijd samenblijven. Want na een paar keer onze vriendschap proberen eeuwig te maken, wees het me telkens af. Tot zover onze onafscheidelijke vriendschap.

Psychische Stoornis, en dan?

Het is bijna 12 jaar geleden sinds ik in contact kwam met mijn duivels. Juist, vanaf mijn 10 jaar ben ik non-stop bezig met dingen die me kunnen kapot maken, begrijpen en die toch de pijn kunnen verzachten. Deze zaken waren in het begin krachtig, maar geen nood, ze zijn best wel zachtaardig geworden. Ze hebben me gemaakt tot wie ik nu ben en hebben me verschillende dingen geleerd. Zoals niemand vertrouwen, niets zomaar voor waar aannemen, alleen materiële dingen die me gelukkig kunnen maken en misschien wel het belangrijkste: het kan niemand iets schelen wat er met me gebeurd. Ik ben alleen.

En terwijl ik alleen ben, ben ik het niet. Mijn kwade gevoelens, gedachten en gedragingen volgen me iedere stap van de weg. Ze zijn de schaduw in het licht en het kaarsje in de donker.

In de hulpverlening

Het waren 4 jaren nadat ik in contact kwam met mijn duivels dat ik hulp zocht. Veel te laat. Maar dan ook echt wel véél te laat. Ondertussen heeft het zwarte zich genesteld in mijn lichaam, heeft de dood mijn gedachten over genomen en hebben mijn duivels iedere vriendschap weggejaagd. Ik was 14 jaar en kwam bij een psychologe terecht. Hier mocht ik eindelijk praten terwijl zij haar nagels aan het knippen was en elke keer dat ze mij zag aan het gapen was. Het voelde goed, ook al stopte ze me iedere 10 minuten om een glas water te gaan halen. Voor haarzelf. Na weer een paar jaar heeft zij mij doorverwezen naar mijn arts en zij heeft me op een keer weer doorverwezen naar een jeugd-psychiater. Ik begon op mijn 16 jaar met een antidepressivum die ik tot op heden nog steeds elke dag moet innemen.

Na 3 opnames, 20+ kilograms door medicatie, 10+ dokters en psychiaters, 3 psychologen en 2 therapieën zit ik hier. Op mijn stoel in de veranda, thuis, helemaal alleen. De opnames, medicaties, dokters, psychiaters, psychologen en therapieën hebben me niet kunnen maken wie ik moest zijn, maar ze hebben me wel verschillende dingen geleerd. Zoals mezelf niet vertrouwen, mijn gedachten niet zomaar voor waar aannemen, alleen therapeutische dingen kunnen me gelukkig maken en misschien wel het belangrijkste: het kan niemand iets schelen wat er met me gebeurd. Ik ben een nummer. Ik wil géén vinger uitsteken naar de hulpverlening, zij hebben gedaan wat ze in hun macht hadden. Ze hebben me geholpen waar ze konden, hebben me therapieën aangeboden en me de ruimte gegeven moest ik even weg willen zijn.

Sanne en haar psychische stoornis
Reizen met een psychische stoornis

Een introductie

Ik heet Sanne, heb Borderline en na 8 jaar in de hulpverlening ben ik nog steeds niet geholpen. Misschien kan ik nooit wel geholpen worden en dit omdat ik te laat ben begonnen met hulp te zoeken. Leven met het zwarte, moet ik er nu eenmaal bij nemen. Elke nacht mezelf in slaap huilen is een routine geworden die ik mijn hele leven moet volhouden. Dood willen gaan is iets moeilijks. En ik vraag mezelf af of ik dit kan accepteren, maar met de hulp van mijn gezin en beste vriendin (die ik heb leren kennen in de psychiatrie trouwens), ben ik er zeker van dat de dood niet meer zo aantrekkelijk zal zijn.

De dood is mijn vriend, en is jaloers en voelt zich buitengesloten. Echter, niets kan me tegenhouden om mijn leven te vormen tot hetgeen wat ik wil. Ik wil een leven vol met reizen, vrienden, liefde en uitdagingen. Of dit nu met een psychische stoornis is of niet.

Mostly Abroad – mét een psychische stoornis?

Er gaan een paar zaken veranderen op de blog: ik schrijf nog steeds over mijn reizen (volgende maand is het Peru, jongens!), maar dit met een psychische kwetsbaarheid. Ik geef nog steeds tips en tricks om bijvoorbeeld je bagage in te pakken, maar ook hoe je überhaupt kan reizen met deze irritante zwaarte aan je rug. Mijn blog heet Mostly Abroad, en nu we toch open kaart spelen, ben ik niet meestal in het buitenland. Ik ben meestal bij de psychiaters in de psychiatrie. Ook ben ik vaak bij de psychiatrische patiënten, die “vreemde snuiters” zoals heel de wereld denkt, en juist die lieve mensen noem ik nu mijn vrienden. Mijn medicatie neem ik nog elke dag in, wat het soms moeilijk maakt om op reis te gaan. Hoe dan ook, ik probeer te reizen, te lachen, te huilen, te accepteren en te leven. Ik probeer. En dat is genoeg.

 

Mentale Stoornis
Pin voor later!
Sanne Grieten

Sanne Grieten is de reis blogger van Mostly Abroad. Net zoals elke reis blogger houdt ze ontzettend veel van reizen en nieuwe plaatsen ontdekken. Daarnaast vecht ze ook iedere dag met haar geestelijke gezondheid. Om het taboe te doorbreken, schrijft ze hier ook regelmatig over.

View stories

Leave a reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

17 comments